Αγαπάμε το άγνωστο, ερωτευόμαστε το περαστικό και πληγώνουμε το δεδομένο.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

βυθός.

Στερνιαίο σφύξιμο,
διακεκομμένη αναπνοή.
~~
Ψάχνεις φως στο σκοτάδι,
και σκοτάδι στο φως.
 Περιμένεις βροχή το καλοκαίρι
και ζεστά πρωινά τον χειμώνα.
Προσμένεις μια συλλαβή να βγει,
να κυλήσει σα νερό προς εκείνον,
να τη συλλάβει,να την αγκαλιάσει,να τη νιώσει
γιατί έτσι θα νιώσει εσένα.
 Μα οι μάταιες προσπάθειες
και το αδιάφορο βλέμμα του πονάνε.
Έτσι το σφύξιμο γίνεται όλο και πιο έντονο,
σα να είσαι βυθισμένη σε ωκεανό και να προσπαθείς διακαώς να φτάσεις στην επιφάνεια,
να βγάλεις την άκρη της παλάμης σου να νιώσεις τον αέρα που θα την διαπερνά.
Αλλά κάτι σε κρατάει σφιχτά από τον αστράγαλο...και μένεις εκεί..
ο χρόνος κυλάει αμείλικτα,
εσύ ακόμη προσπαθείς να ανέβεις στην επιφάνεια.



Sof

12 σχόλια:

  1. κι όταν ανέβεις από το βυθό,
    θα καταλάβεις πως ήταν μάταιο όλο αυτό το σφίξιμο!
    και πως μπορούσες να κολυμπήσεις,
    αλλά φοβόσουν.


    γιατί ο φόβος,πάντοτε μας κρατάει πίσω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα πρωινό στις αρχές του καλοκαιριού. Σε μία ονειρική αμμουδιά η Sof εισέρχεται στο γαλάζιο σώμα της θάλασσας. Τους αστραγάλους της κοσμούν κοχυλένια βραχιόλια, απότοκα παλαιών δώρων, τα οποία αρνείται να αποχωριστεί για λόγους διηγηματικής τάξης του παρελθόντος της. Καθώς κολυμπά στο νερένιο σώμα της θάλασσας, η Sof νιώθει πως "κάτι την κρατάει σφιχτά από τον αστράγαλο". Τα συναισθάνεται ως υγρό βάρος αλλά αδυνατεί να προβεί σε οποιαδήποτε πράξη αποχωρισμού τους. Για την ακρίβεια δεν έχει σκεφτεί ποτέ της μια πλήρη ζωή δίχως αυτά. Όταν όμως επιστρέφει στην αμμουδιά ένα λαμπερό κύμα ηλιαχτίδων την υποδέχεται και καθώς το υλικό της σώμα σφιχταγκαλιάζει την άμμο, το λαμπρό ηλιοκύμα μετατρέπεται σε φωτεινή εκδοχή χειλιών και αγγίζει τους αστραγάλους της ακριβώς εκεί όπου τα βραχιόλια συνοδοιπορούν με την ομορφιά της. Κι είναι η πρώτη φορά που η Sof, ως μονάκριβη κόρη του ήλιου, αγαπά τα βραχιόλια όχι ως δώρα αλλά ως ομότεχνες προς τη φυσική της ομορφιά απεικονίσεις ενός παρελθόντος που εγγυάται πλέον με βεβαιότητα πως η πορεία της προς την αποθέωση τώρα μόλις ξεκινά. Με την πεποίθηση αυτή ενδεδυμένη η Sof εισέρχεται ξανά στο θαλασσινό κορμί και βουτά μέχρι το βυθό, ώσπου η θωπεία του νερού την οδηγεί και πάλι στην επιφάνεια, εκεί όπου ανήκει δηλαδή. Στον ουρανό ο ήλιος δανείζεται για λίγο τα μάτια της και χαμογελά αγαπώντας την.

    Η μορφή και η νοηματική εκδοχή του κειμένου σας είναι άρτια δεμένες, γι' αυτό και διαβάζονται πολλαπλώς.
    Καλή σας ημέρα Sof.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κύριε Πολιτόπουλε,
      υπέροχο το σχόλιο σας για ακόμη μια φορά...το μυαλό ταξίδεψε από τον ουρανό έως τον βυθό της θάλασσας...

      σας ευχαριστώ πολύ!
      Καλό σας βράδυ =)

      Διαγραφή
  3. Πολύ όμορφο, Σοφία μου! Και εκφραστικό μέσα απ'τις έντονες αντιθέσεις.

    Καλό ξημέρωμα :)

    υγ: Η φωτογραφία είναι τόσο μα τόσο ταιριαστή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σεβάχ μου σ'ευχαριστώ πραγματικά!
      καλό ξημέρωμα και σε εσένα!

      υγ.αυτό ήθελα να καταφέρω,χαίρομαι =)

      Διαγραφή
  4. Κι όμως, έβρεξε σήμερα...
    Κάποτε, είμαστε πιο δυνατοί απο τις αλυσίδες που μας κρατάνε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή