Αγαπάμε το άγνωστο, ερωτευόμαστε το περαστικό και πληγώνουμε το δεδομένο.

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

ακρο-βάτης.

Ήταν νύχτες θυμάμαι που μου μάθαινες να ισορροπώ."Ακροβάτης" μου ζητούσες να γίνω.Διόλου εύκολο,μα με έπιανες από το χέρι με βηματισμό αργό και προχωρούσαμε σε κάθε σχοινί που εμφανιζόταν.Ήταν μία καμπύλη,-θυμάσαι?-κάθε φορά ήθελα διακαώς να την διασχίσω.Άλλοτε ήταν πιο μεγάλη,άλλοτε πιο μικρή,αναλόγως την διάθεση σου.Ξέρεις για ποια καμπύλη σου μιλάω..αυτή που με έκανε να θέλω να γίνω "ακροβάτης",αυτή στο κέντρο περίπου του προσώπου σου,αυτή που έκανε τα μάτια σου αστέρια.
Μα το βράδυ που μου άφησες το χέρι,νομίζοντας πως έχω μάθει πλέον να ισορροπώ έπεσα,
αφού από καμπύλη γραμμή μεταμορφώθηκε σε ευθεία,
μια ευθεία με σημεία αδυσώπητα. 
Ένας ακροβάτης πλέον με πληγωμένα γόνατα
δίχως ισορροπία.



το λάτρεψα=)
Sof...=) 

9 σχόλια:

  1. πωπωπω!!!! τι έγραψε πάλι το σοφακι!! ακροβατούμε λοιπόν στη δοκό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαζομάρα μου φαίνεται ότι είναι εντέλει!οπότε σκέφτομαι να το διαγράψω χμ
      σ'ευχαριστωωω παντως <3

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο Σοφία μου! =)
    Με πραγματικό νόημα!

    Καλό σου βράδυ!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ'ευχαριστώ πολύ Γιώτα μου!
      φιλιάα πολλάα =)

      Διαγραφή
  3. κι έτσι μαθαίνουμε να ισορροπούμε,πέφτοντας.
    έτσι συνεχίζουμε ν'ακροβατούμε ανάμεσα
    σε καταστάσεις,πρόσωπα και συναισθήματα.
    έτσι μαθαίνουμε να ζούμε.





    far too many emotions.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το πρόσωπο της θηλυκής γραφής.

    Στην αρχή της ιστορίας δε γνωρίζουμε παρά ελάχιστα πράγματα για τη γυναίκα αυτή. Γνωρίζουμε μόνο πως αυτοαποκαλείται Sof, πως ενσαρκώνεται δηλαδή στη διαδοχή τριών γραμμάτων που προφανώς αντιστοιχούν στην τριγενή εκδοχή της θηλυκότητάς της.
    Τη συναντούμε όμως στην καρδιά της Άνοιξης να βηματίζει στον ονειρικό δρόμο των βλεμμάτων της. Και τότε αντιλαμβανόμαστε πως ουρανός και θάλασσα τη διεκδικούν ακόμη ως κόρη της πιο διάφανης ημέρας τους. Και στον άνεμο αρέσει πολύ να θωπεύει τα λυτά μαλλιά της και να προφέρει με αγνούς συριγμούς τα τρία γράμματα της λεκτικής παρουσίας της ψυχής της.
    Κι επειδή η γυναίκα αυτή είναι μοναδική, το απρόσκλητο και το τυχαίο επισκέπτονται συχνά τη ζωή της. Μια ζωή αληθινή, εσωτερική, ονειρική και πολύ ενδιαφέρουσα. Μια ζωή που από την πρώτη ανάσα που χαράχτηκε στα χείλη της περιείχε ήδη το απρόσκλητο, το πρόθυμο της φαντασίας όνειρο που επιθυμεί να ενσαρκωθεί στις σκέψεις και στις πράξεις της.
    Έτσι, το όμορφο τυχαίο γεγονός διάλεξε η Sof, για να συμβεί, όπως ακριβώς το πιο ψηλό θαλασσινό κύμα επιλέγει την τέλεια ακρογιαλιά, για να εναποθέσει τα όνειρα, τις σιωπές και τις πιο γόνιμες στιγμές που φέρνει από τα βαθιά της γαλάζιας θάλασσας στην επιφάνεια των προσωπικών γεγονότων της ζωής της.
    Κι όλα αυτά όχι στιγμιαία, αλλά διαχρονικά, καθώς η Sof δύναται να ακροβατεί ακόμη κι εκεί όπου οι συνηθισμένοι άνθρωποι υποχωρούν τρομαγμένοι από την πηγαία εκδήλωση των συναισθημάτων. Γιατί η Sof ενσαρκώνει το εαρινό πρόσωπο της θηλυκής γραφής που ξεκινά από τα χέρια της και φτάνει μακριά, πολύ μακριά ως την έσχατη στροφή της αλληλουχίας των ονείρων της.


    Σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας.
    Σας διαβάζω με ενδιαφέρον.
    Καλός σας Πάσχα Sof.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. φιλόλογος,έτσι;


      μας μαγεύετε κάθε φορά με τα σχόλιά σας!
      [και νομίζω πως μιλάω εκ μέρους όλων!]

      Διαγραφή
    2. πραγματικα υπεροχο το σχολιο σας!
      Σας ευχαριστω πολυ που "ταξιδεψατε" στον "κοσμο" μου!επιπλεον,να επισημανω πως κανετε πολυ ομορφη δουλεια στο ισυολογιο σας...αναμενω για καινουριες δημιουργιες.Καλο πασχα:)

      Διαγραφή