αναπνοή.

Βαρέθηκα το προσωπείο.

ναι,με πονάνε πολλά

με μαχαιρώνουν πολλά.

Εσύ με το μαχαίρι όμως,

περισσότερο. 

 ~~

 -Βγάζω το προσωπείο τώρα.

*https://www.youtube.com/watch?v=vk_cGcs-hm0

Sof...=)

κόκκινο.

Συλλαβίζω κάθε λέξη,

έτσι κάθε γράμμα μένει περισσότερο στα χείλη μου,

γεύση αναμνήσεων.

*https://www.youtube.com/watch?v=LZNSwB8Mh1U

Sof...=)

άσπρο ή μαύρο.

Σαν πέφτει το σκοτάδι,

  καμβάς γίνεται το μυαλό.

 γεννιούνται φιγούρες σα σκιές

φωνές από άλλο κόσμο.

άλλες περπατάνε πάνω σε λάμπες,

άλλες σε τζάμια λερωμένα από βροχή.

~~

 σε ένα σοκάκι ένα παιδί γράφει σε τοίχο

και ένα άλλο κρατάει το κουτί με την μπογιά.

 ψυχές με αγωνία,κορμιά κουρασμένα

κραυγάζουν στον τοίχο

και ένας γέρος πλάτωνας εκφράζει γνωμικά

για παλαιότερη ζωή,ζωή ονειρεμένη,ζωή προδωμένη

από ληστές του χθες,του παρόντος και του μέλλοντος.

~~

ένας γλάρος εξερευνεί ακόμη τον ορίζοντα ουρανού-θάλασσας,

αφήνοντας σημάδια ζωής.

https://www.youtube.com/watch?v=ESv5uhrHqpM 

Sof..=)

αδυσώπητο

έγιναν τα απίστευτα πιστευτά

και η αγάπη πόνος.

~~

το κύμα αλλοιώνει τον βράχο

και στέκομαι εκεί.

βράχος-θάλασσα,

ένα βήμα μπρος,ένα πίσω.

σύνορο.

~~

έγιναν τα απίστευτα πιστευτά

και η αγκαλιά δίχως ασφάλεια.

~~

 έλλειψη φωτός,σκοτάδι

έλλειψη οξυγόνου,κόμπος.

~~

χαραγμένα σε ματωμένα πανιά προδομένα σ'αγαπώ

και ο χρόνος κυλά αμείλικτα.

τίποτα,μιλάει η δύση με την ανατολή,

απέραντο κενό στον ουρανό

~~

έγιναν τα απίστευτα πιστευτά

και τα ματόκλαδα υγρά τρεμοπαίζουν στο λιγοστό φως της σελήνης.

Sof...=)

ξαστεριά.

Συγχώρα με,

μα αγαπάω πρόσωπα 

και όχι προσωπεία.

είναι και το "γιατί" που στεγνώνει πάνω σε ξερά χείλη.

Sof...=)

πλαστά πρόσωπα.

Δεν σε φοβάμαι ζωή,

μα φοβάμαι τα πρόσωπα του κόσμου.

  κατρακυλάω τις σκάλες του

και πέφτω σε έδαφος ανώμαλο.

στηρίζομαι στις παλάμες μου

και προσπαθώ να σηκωθώ.

τα πρόσωπα,

αυτά τα πρόσωπα που δάκρυα γεμίζουν 

τα βλέφαρα μου,

 δεν με αφήνουν.

πατάνε δάχτυλο,κάθε δάχτυλο της παλάμης

και με πονάνε,

αλήθεια σου λέω με πονάνε.

τόση γύμνια ψυχής διαθέτουν,

τόσο άδειο βλέμμα,

που θαρρείς πως ακόμα και η θάλασσα 

 είναι γεμάτη ζωή,

πως αν την αντικρίσεις θα δεις

ναι,θα δεις πως η ψυχή της πάλλεται 

στον ήχο των κυμάτων της.

αυτά τα πρόσωπα όμως του κόσμου

δεν έχουν ζωή,

πάσχουν από κάτι που χαρακτηρίζεται

"πλαστό" 

και μαστιγώνουν τα αληθινά πρόσωπα.

 Sof...=)

Μιλώντας για...

όταν μιλούσες για αστερισμούς

μιλούσες για αστέρια πιασμένα από το χέρι;

και όταν μιλάς για εμάς,

μιλάς για αγάπη συνδεδεμένη με την καρδιά;

~~

για δες που πάλλονται,χορδές οι ψυχές μας

σε ρυθμό αρμονίας-έντασης.

κι ένα ουράνιο τόξο περιμένει

ύστερα από κάθε μπόρα μας να εμφανιστεί.

ο άνεμος δίνει μορφή στα στάχυα,

εγώ σε εσένα.

λιβάδι θαρρείς πως είναι,

πράσινο με κομμάτια διάσπαρτα άχρωμα,άοσμα..

μα υπερτερεί η ζωή,το χρώμα..

Sof...=)